2011-08-04 15:15:11
Swan
Agora, gdzie dawni Ateńczycy handlowali, spotykali się i dyskutowali, to aktualnie przestronne, zielone miejsce. Ateny posiadają nieomalże 4 mln mieszkańców - to metropolia w 10-milionowym państwie. Dominuje nad nimi maleńki (z daleka) Akropol. Widać go zewsząd: w perspektywie wielu śródmiejskich ulic, z dachu mojego odległego od centrum hotelu, z szosy na wzniesieniu w Pireusie. Nowożytne Ateny były stolicą Grecji dzięki randze i sławie Aten antycznych. I faktycznym - ostry, zachodni wiatr ustaje, gdy wpływamy do basenu portowego. Cumujemy tuż przy nadbrzeżnym bulwarze, gdzie mimo późnej pory ruch i gwar trwają w najlepsze. Przy kawiarnianych stolikach okupujących chodniki nie widać wolnych miejsc, przechodnie tłumnie spacerują po jezdni, między nimi przemykają skutery, zewsząd dobiegają głośne rozmowy i dźwięki muzyki. Pothia , stolica Kalymnosu, czwartej pod kątem wielkości (111 km kw., 11 tys. mieszkańców) wyspy Dodekanezu, słynie z pięknych plaż, architektonicznych zabytków, niemniej jednak przede wszystkim z poławiaczy gąbek. Teatr Dionizosa z IV w. p.n.e. z bliska nie wygląda efektownie. Półokrąg bardzo zniszczonej widowni i rozsypanych kamieni nie ma możliwość się równać np. z tym znakomicie zachowanym w Epidauros. Stoimy natomiast w miejscu najważniejszego teatru antycznej Hellady. Tu odbywały się premiery sztuk Ajschylosa, Sofoklesa, Eurypidesa, Arystofanesa, Menandra. Ok. 200 m stąd na zachód mamy rzymski odeon (teatr muzyczny) Herodesa Attykusa zbudowany w II w. poprzez tego bogatego ateńczyka, przyjaciela cesarza Hadriana. Jeszcze w XIX wieku nie chciano wierzyć, aby wzniesienie takich konstrukcji, jakimi są piramidy, było generalnie możliwe bez maszyn: wyciągów łańcuchowych, żurawi, dźwigów, wreszcie narzędzi do precyzyjnych pomiarów. A jednakże starożytny pęd do monumentalności sprawił, że możliwe okazało się i projektowanie stropów i ścian wnikliwie do kilku centymetrów, i podnoszenie kilkutonowych bloków piaskowca na wysokość stu kilkudziesięciu metrów, a potem ustawianie ich pod ściśle określonym kątem i dopasowywanie tak, aby między spojenia kamiennych płyt nie dało się wcisnąć ostrza noża czy włosa.